ماشین زمانِ نوشته هام

احساس میکنم به نویسندگی علاقه دارم

زمانی را که مشغول نوشتن هستم را زمان از دست رفته

و هدر رفته نمیدانم

چون با نوشتن است که زندگی خوبی دارم و از تمام دقایقم لذت میبرم

درست است....از نویسندگی چیزی نمیدانم

اما عاشق ثبت کردنم

چه ثبت کردن صحنه ها و تصاویر روزمره زندگی ام

چه نوشتن و تایپ کردن اتفاقات روزهایم

برایم هم چندان اهمیت ندارد که کسی خواننده نوشته هایم یا بیننده عکس هایم باشد

همین که سال بعد یا چن سال بعد نوشته ها و عکس هایم را مرور میکنم

تمام اتفاقات را با جزییات کامل به یاد می آورم

این به یاد آوردن چه سودی دارد؟

این به یاد آوردن باعث میشود خودم را بیشتر بشناسم

تغییرات شخصیتی و فکری خودم را احساس کنم

اشکالات خودم را بهتر ببینم

مانند رمان خواندن است

وقتی رمان میخوانی و شخصیت هارا در ذهنت تداعی میکنی

برای هرکدام ویژگی هایی قرار مدهی

و بعضی هارا در دسته آدم خوب ها و بعضی را در دسته آدم بد ها قرار میدهی

و بعضی هارا دوس میداری و به بعضی ها حس نفرت داری

بعضی ها حرصت را درمی آورند و بعضی ها خوشحالت میکنند

راه جذاب تر دیگری نیز برای ثبت کردن خاطره ها و روزمرگی ها وجود دارد

که کمتر کسی به آن توجه میکند

  "موسیقی"

بله....موسیقی میتواند لحظات را ثبت کند

موسیقی ها نوستالژی میسازند

و بهترین احساس قدیمی ات را که در آن زمان حسشان نمیکردی به تو بازمیگردانند

وقتی در یک دوره چند ماهه به طور مدام موسیقی های خاصی را گوش کنی

و بعد آنها را کنار بگذاری و بعد از یک مدت طولانی دوباره به آنها گوش کنی قطعا منظورم را خواهی فهمید

الان در حال گوش کردن به یکی از بهتریینام:

+ sting/ shap of my heart


  • ۱Like
  • سه شنبه ۲۴ بهمن ۹۶
  • ۱۴:۵۶
Designed By Erfan Powered by Bayan